plg_search_tags
Search - Categories
Search - Content
Search - News Feeds
Search - Links

 

Լիբանան

Լիբանանը արաբական պետություն է, որը գտնվում է Մերձավոր Արևելքում, Ասիական աշխարհամասի արևմուտքում։ Այն  ինքնիշխան պետություն է, սահմանակից է Սիրիային դեպի հյուսիս եւ արեւելք եւ Իսրայելին հարավում, իսկ Կիպրոսին դեպի արեւմուտք  անցնելով Միջերկրական ծովով: Լիբանանի Միջերկրական ավազանի եւ արաբական աշխարհի  խաչմերուկում գտնվելու վայրը պարզեցրել է իր հարուստ պատմություն եւ ձեւավորել է կրոնական եւ էթնիկ բազմազանության մշակութային ինքնությունը։  Զբաղեցնելով ընդամենը 10,452 կմ² տարածք Լիբանանը ամենափոքր ճանաչված պետությունն է ամբողջ Ասիական մայրցամաքում: Լիբանանի քաղաքակրթության ամենավաղ վկայությունները  թվագրվում են  ավելի քան յոթ հազար տարի ժամանակաշրջանին: Լիբանանը քանանացիների / փյունիկեցիները  եւ նրանց թագավորությունների, ծովային մշակույթի բնօրրանն է , որը ծաղկում է ավելի քան հազար տարի (1550-539 մ.թ.ա.): 64 մ.թ.ա. տարածաշրջանը ընկավ Հռոմեական կայսրության տիրապետության տակ, եւ, ի վերջո դարձավ կայսրության առաջատար քրիստոնեության կենտրոններից: Լեռնային Լիբանանում տարածվածէ մարոնիտ կրոնը: Նույնիսկ արաբական մուսուլմանների նվաճումից հետո մարոնիտները պահպանել են իրենց կրոնը եւ ինքնությունը: Այնուհետև ձևավորվել է  նոր կրոնական խումբը  դրուզները, որոնք  հաստատվել են Լեռնային Լիբանանի տարածաշրջանում  դարեր շարունակ:  Խաչակրաց արշավանքների ընթացքքւմ, Մարոնիտների նորից կապ հաստատեցին Հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցու հետ եւ հաստատեցին իրենց միությունը Հռոմի հետ : Այս կապերը թողեցին իրենց լատինական հետքը  տարածաշրջանի վրա ժամանակակից դարաշրջանում։ 1516-1918 թ․թ․ տարածաշրջանը  ղեկավարվում էր Օսմանյան կայսրության կողմից մինչև վերջինիս տապալումը Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո, և հինգ մարզերը, որոնք կազմում են ժամանակակից Լիբանանը հայտնվեցին ֆրանսիական մանդատի ներքո։ Լիբանանը անկախություն է ձեռք բերել 1943 թ։ Լիբանանը անդամակցում է «Ֆրանկոֆոնիայի  միջազգային  կազմակերպության» սկսած 1973 թ-ից։ Չնայած իր փոքր չափերի, երկիրը մշակել է հայտնի իր մշակույթով  եւ ունի  մեծ ազդեցություն  արաբական աշխարհում: Մինչ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմը (1975-1990թթ.), այն տնտեսապես զարգացած և բարգավաճ երկիր էր պայմանավորված զբոսաշրջության, գյուղատնտեսության, առեւտրի եւ բանկային բնագավառներով։ Լիբանանը հայտնի էր որպես Արևելքի Շվեյցարիա, իսկ մայրաքաղաք Բեյրութը որպես Մերձավոր Արևելքի Փարիզ։ Պատերազմի ավարտիղ հետո ներդրվում էին մեծագույն ջանքեր  տնտեսությունը  վերականգնելու եւ ազգային ենթակառուցվածքը վերականգնելու ուղղությամբ: Չնայած այդ հոգսերին, Լիբանանը ունի Մարդկային զարգացման ամենաբարձր  ինդեքսը , ՀՆԱ-ի մեկ շնչի հաշվով,արաբական աշխարհում, բացառությամբ  Պարսից ծոցի նավթով հարուստ տնտեսությունների: